Για μένα ήτανε από τις δυσκολότερες από όταν γεννήθηκε.Η προηγούμενη δυσκολότερη ήτανε όταν ήτανε ακόμη ημερών και πονούσε και έκλαιγε και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα να τον ανακουφίσω..Σαν μαμά πρέπει να είμαι δυνατή γιατί θα έρθουν πολλά δύσκολες στιγμές που θα πρέπει να αντιμετωπίσω με ψυχραιμία την οποία δε θα πρέπει να χάνω από συναισθηματιμούς..
Ήρθαν όμως στιγμές που λύγησα,που δεν μπορούσα να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου ,που ένιωθα να πνίγομαι. Έβλεπα το αγοράκι μου αβοηθήτο να πνίγεται στον βήχα, να ψήνεται στον πυρετό,να μην μπορεί να κοιμηθεί από την παλιοίωση και δεν μπορούσα να κάνω και πολλά για να τον βοηθήσω.Μπορούσα μόνο να τον κρατάω,να του ψυθιρίζω πριν τον βάλω για ύπνο πόσο πολύ τον αγαπάω και πως όλα θα πάνε καλά και θα περάσει..Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε η στιγμή να αρρωστήσω και εγώ..Κάτι που σημαίνει ότι τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα για μένα στον ψυχολογικό κυρίως τομέα..Κάτι που νόμιζα ότι δεν θα μπορούσε να συμβει..
Το να στερούμαι όμως την επαφή μαζί του είναι ότι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί σε αυτή τη στιγμή της ζωής του που με χρειάζεται τόσο πολύ. Δεν μπορώ να τον αγκαλιάσω χωρίς την μάσκα,ούτε να τον φιλήσω,δεν μπορώ να του ψυθιρίζω στο αυτί και όταν ξυπνάει και τρέχω δίπλα του το πρωί με την μάσκα για κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου αναρωτιέται ποια είμαι..
Το να στερούμαι την επαφή μαζί σου με σκοτώνει..Σου υπόσχομαι να σου κάνω όλες τις αγκαλιές του κόσμου και να σου δώσω όλα τα φιλιά που σου χρωστάω μολις γίνω εντελώς καλά..Και μετά δεν θα σε αφήσω ξανά πότε από την αγκαλιά μου..