Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

Μου λείπεις..

Πέρασε ο καιρός,φτάσαμε ήδη τους 10 μήνες.Κάθε μέρα είναι τόσο διαφορετική από την προηγούμενη,μοιάζει σαν χθες που τον κρατούσα στην αγκαλιά μου & φοβόμουνα μην μου σπάσει σε κομμάτια,τόσο εύθραυστος έμοιαζε..
Πέρασε ο καιρός και έπρεπε ο μπαμπάς μας να μας αφήσει. Όσο περνάνε οι μέρες γίνεται και πιο δύσκολη η απουσία του..Σκέφτομαι κάθε μέρα συνέχεια ότι θα περάσει ο καιρός,ότι δεν θα το καταλάβουμε καν και θα επιστρέψει σύντομα σπίτι μας να βρούμε ξανά τους ρυθμούς μας αλλά ο χρόνος κυλάει τόσο μα τόσο αργά..Λείπει ήδη 4 μέρες και μοιάζει να έχει φύγει καιρό πριν. .
Το Σάββατο είναι τα γενέθλια του και θέλω να περάσουμε όσο πιο όμορφα γίνεται.Αναρωτιέμαι τι θα προλαβαίνουμε να χωράμε πια στα Σαββατοκύριακα που θα βρισκόμαστε.Θα του φτιάξω μία όμορφη τούρτα & μαζί με τον άγγελο μας θα του τραγουδήσουμε χρόνια πολλά.

Ανυπομονώ να περάσει η σημερινή μέρα,να έρθεις αύριο να σε δω.Αν ήξερες πόσο μου λείπεις δεν θα αφήναμε αυτή τη βδομάδα να φύγει χωρίς να ιδωθούμε. Η απουσία σου δεν καλύπτεται με τίποτα στο σπίτι..Μην αργήσεις να έρθεις,εντάξει?Μου λείπεις...

Παρασκευή 27 Απριλίου 2012

Και καπως έτσι ήρθε η πρώτη μας αρρώστια..

Photo baby with temperature..δεν μπορείς να κλείσεις φυσικά ένα παιδί στο σπίτι και κάποια στιγμή πρέπει να αντιμετωπίσεις και την πρώτη του αρρώστια..αλλά είναι δύσκολη στιγμή για κάθε γονιό..


Για μένα ήτανε από τις δυσκολότερες από όταν γεννήθηκε.Η προηγούμενη δυσκολότερη ήτανε όταν ήτανε ακόμη ημερών και πονούσε και έκλαιγε και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα να τον ανακουφίσω..Σαν μαμά πρέπει να είμαι δυνατή γιατί θα έρθουν πολλά δύσκολες στιγμές που θα πρέπει να αντιμετωπίσω με ψυχραιμία την οποία δε θα πρέπει να χάνω από συναισθηματιμούς..


Ήρθαν όμως στιγμές που λύγησα,που δεν μπορούσα να συγκρατήσω την ψυχραιμία μου ,που ένιωθα να πνίγομαι. Έβλεπα το αγοράκι μου αβοηθήτο να πνίγεται στον βήχα, να ψήνεται στον πυρετό,να μην μπορεί να κοιμηθεί από την παλιοίωση και δεν μπορούσα να κάνω και πολλά για να τον βοηθήσω.Μπορούσα μόνο να τον κρατάω,να του ψυθιρίζω πριν τον βάλω για ύπνο πόσο πολύ τον αγαπάω και πως όλα θα πάνε καλά και θα περάσει..Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε η στιγμή να αρρωστήσω και εγώ..Κάτι που σημαίνει ότι τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα για μένα στον ψυχολογικό κυρίως τομέα..Κάτι που νόμιζα ότι δεν θα μπορούσε να συμβει..


Το να στερούμαι όμως την επαφή μαζί του είναι ότι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί σε αυτή τη στιγμή της ζωής του που με χρειάζεται τόσο πολύ. Δεν μπορώ να τον αγκαλιάσω χωρίς την μάσκα,ούτε να τον φιλήσω,δεν μπορώ να του ψυθιρίζω στο αυτί και όταν ξυπνάει και τρέχω δίπλα του το πρωί με την μάσκα για κάτι κλάσματα του δευτερολέπτου αναρωτιέται ποια είμαι..


Το να στερούμαι την επαφή μαζί σου με σκοτώνει..Σου υπόσχομαι να σου κάνω όλες τις αγκαλιές του κόσμου και να σου δώσω όλα τα φιλιά που σου χρωστάω μολις γίνω εντελώς καλά..Και μετά δεν θα σε αφήσω ξανά πότε από την αγκαλιά μου..

Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Επιτέλους ήρθε η άνοιξη..!!

Και ξαφνικά ήρθε η άνοιξη!Ο καιρός ζέστανε, οι αμυγδαλιές άνθισαν και η μέρα μεγάλωσε.Όταν αλλάζει η ώρα τότε νιώθεις ότι ήρθε και το Πάσχα.Είναι τόσο όμορφα την άνοιξη στην Αθήνα..

Ο καιρός περνάει γρήγορα,δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε να είμαστε ήδη 4+. Βλέπω τον πρίγκηπά μου να μεγαλώνει και θέλω να ρουφήξω κάθε στιγμή μαζί του. Έρχονται στιγμές που δεν θέλω να τον αφήσω ούτε στιγμή από κοντά μου,δεν θέλω να επιστρέψω ποτέ στην δουλειά,θέλω να είναι δίπλα του να τον βλέπω να μεγαλώνει, να γελάει, να περπατάει,να λέει τις πρώτες του λεξούλες..Πόση ευτυχία μπορεί να φέρει ένας άνθρωπος στη ζωή μας..

Ανυπομονώ να περάσει η βδομάδα να φύγουμε για την πρώτη μας εκδρομή οι τρεις μας..μακριά από όλους, να αλλάξουμε παραστάσεις και να ξεκουραστούμε..

Ξύπνησε και μου χαμογελάει..πως μπορώ να του αντισταθω..??