Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα τόσο δύσκολοι..και ήρθε πάλι η ώρα να τους ξαναπούμε..
Οι τελευταίοι δύο μήνες είναι τόσο δύσκολοι..Η εγκυμοσύνη δεν αποδείχτηκε όσο εύκολη ήτανε την πρώτη φορα.Ήμουνα προετοιμασμένοι για διαβήτη & θυροειδή και αναγούλες αλλά για εμετούς σίγουρα όχι. Η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο και είναι κρίμα & τόσο άδικο για το μικρό μας σύκο (αυτό το μέγεθος λεει έχει αυτή τη βδομάδα το μωρό) να μην μπορώ να χαρώ για το θαύμα που συμβαίνει για δεύτερη φορά. Αισθάνομαι τουλάχιστον σαν άρρωστη..δεν μπορώ να βγω χωρίς άγχος από το σπίτι,δεν μπορώ να φάω,να πιω νερό,με δυσκολία κάνω ακόμη και μπάνιο γιατί απλά μου μυρίζουν τα αφρόλουτρα.. Η κατανόηση δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένη ούτε καν από όσους τα έχουν περάσει πόσο μάλλον από όσους δεν. Το χειρότερο είναι ότι αισθάνομαι τύψεις απέναντι στον μικρό μου που δεν μπορώ να ασχοληθώ μαζί του παρά είμαι όλη μέρα ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι/καναπέ και τον βλέπω να παίζει χωρίς να μπορώ να συμμετέχω..
Θέλω απλώς να περάσει ο καιρός και να γίνουν όλα όπως πρέπει..να σταματήσει αυτό το πράγμα που δεν μπορώ πλέον να διαχειριστώ ψυχολογικά και να βρω ξανά τον εαυτό μου.Και όλα τα υπόλοιπα μπορώ πραγματικά να τα αντιμετωπίσω..αυτό το πράγμα όμως με αποδιοργανώνει,μου χαλάει την καθημερινότητα μου & κυρίως την διάθεση μου..
Και έτσι μέσα σε μία μέρα πάρθηκε η απόφαση να φύγουμε..να φύγουμε και εμείς σε δύο μέρες -τόσος λίγος χρόνος να προλάβεις να ετοιμάσεις ότι χρειάζεται,να καλύψεις εκκρεμότητες και να προετοιμαστείς για την νέα αρχή στην ζωή σου. Ήτανε ηρωικό από μέρους μου να θέλω να μείνω μόνη μου στην Αθήνα, με τον μικρό μου και ένα σύκο στην κοιλιά να μεγαλώνει..Και ήρθε η ώρα να πρέπει να αποχαιρετήσουμε τους αγαπημένους μας..και ποιος ξέρει πότε θα τους δω ξανά..
Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα τόσο δύσκολοι..όσο και αν αισθάνομαι ότι ήρθε ο καιρός να φύγω,ότι έχει κλείσει πια αυτός ο κύκλος για μένα πάντα είναι δύσκολο.. Οι αλλαγές είναι δύσκολες.. Θα μου λείψουν όλοι τόσο πολύ.. Οι Κυριακές και οι πρωινοί καφέδες με τα παιδιά στα πάρκα, η κίνηση,η φασαρία ,οι ρυθμοί που με έχουν κουράσει τόσο πολύ.. Κυρίως θα μου λείψει όμως η Θ. Μπορεί να μην την έβλεπα συχνά τελευταία όμως ήξερα πως είναι εκεί.. Και θα μου λείψει που δεν θα μπορώ να είμαι εδώ όταν θα γίνει μανούλα ούτε και να έρθω γιατί θα είναι κοντά ο καιρός που θα γίνομαι και εγώ μανούλα..
Δεν θα πω αντίο σε κανέναν.. γιατί θα τους ξαναδώ όλους σύντομα, θα μιλάμε στο τηλ και στο skype και όταν θα βρεθούμε ξανά θα είναι σαν να μην λείψαμε μία μέρα..
Για ποιον είναι τελικά πιο δύσκολος ο αποχωρισμός? Για αυτόν που φεύγει ή αυτόν που μένει πίσω..?
Οι τελευταίοι δύο μήνες είναι τόσο δύσκολοι..Η εγκυμοσύνη δεν αποδείχτηκε όσο εύκολη ήτανε την πρώτη φορα.Ήμουνα προετοιμασμένοι για διαβήτη & θυροειδή και αναγούλες αλλά για εμετούς σίγουρα όχι. Η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο και είναι κρίμα & τόσο άδικο για το μικρό μας σύκο (αυτό το μέγεθος λεει έχει αυτή τη βδομάδα το μωρό) να μην μπορώ να χαρώ για το θαύμα που συμβαίνει για δεύτερη φορά. Αισθάνομαι τουλάχιστον σαν άρρωστη..δεν μπορώ να βγω χωρίς άγχος από το σπίτι,δεν μπορώ να φάω,να πιω νερό,με δυσκολία κάνω ακόμη και μπάνιο γιατί απλά μου μυρίζουν τα αφρόλουτρα.. Η κατανόηση δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένη ούτε καν από όσους τα έχουν περάσει πόσο μάλλον από όσους δεν. Το χειρότερο είναι ότι αισθάνομαι τύψεις απέναντι στον μικρό μου που δεν μπορώ να ασχοληθώ μαζί του παρά είμαι όλη μέρα ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι/καναπέ και τον βλέπω να παίζει χωρίς να μπορώ να συμμετέχω..
Θέλω απλώς να περάσει ο καιρός και να γίνουν όλα όπως πρέπει..να σταματήσει αυτό το πράγμα που δεν μπορώ πλέον να διαχειριστώ ψυχολογικά και να βρω ξανά τον εαυτό μου.Και όλα τα υπόλοιπα μπορώ πραγματικά να τα αντιμετωπίσω..αυτό το πράγμα όμως με αποδιοργανώνει,μου χαλάει την καθημερινότητα μου & κυρίως την διάθεση μου..
Και έτσι μέσα σε μία μέρα πάρθηκε η απόφαση να φύγουμε..να φύγουμε και εμείς σε δύο μέρες -τόσος λίγος χρόνος να προλάβεις να ετοιμάσεις ότι χρειάζεται,να καλύψεις εκκρεμότητες και να προετοιμαστείς για την νέα αρχή στην ζωή σου. Ήτανε ηρωικό από μέρους μου να θέλω να μείνω μόνη μου στην Αθήνα, με τον μικρό μου και ένα σύκο στην κοιλιά να μεγαλώνει..Και ήρθε η ώρα να πρέπει να αποχαιρετήσουμε τους αγαπημένους μας..και ποιος ξέρει πότε θα τους δω ξανά..
Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα τόσο δύσκολοι..όσο και αν αισθάνομαι ότι ήρθε ο καιρός να φύγω,ότι έχει κλείσει πια αυτός ο κύκλος για μένα πάντα είναι δύσκολο.. Οι αλλαγές είναι δύσκολες.. Θα μου λείψουν όλοι τόσο πολύ.. Οι Κυριακές και οι πρωινοί καφέδες με τα παιδιά στα πάρκα, η κίνηση,η φασαρία ,οι ρυθμοί που με έχουν κουράσει τόσο πολύ.. Κυρίως θα μου λείψει όμως η Θ. Μπορεί να μην την έβλεπα συχνά τελευταία όμως ήξερα πως είναι εκεί.. Και θα μου λείψει που δεν θα μπορώ να είμαι εδώ όταν θα γίνει μανούλα ούτε και να έρθω γιατί θα είναι κοντά ο καιρός που θα γίνομαι και εγώ μανούλα..
Δεν θα πω αντίο σε κανέναν.. γιατί θα τους ξαναδώ όλους σύντομα, θα μιλάμε στο τηλ και στο skype και όταν θα βρεθούμε ξανά θα είναι σαν να μην λείψαμε μία μέρα..
Για ποιον είναι τελικά πιο δύσκολος ο αποχωρισμός? Για αυτόν που φεύγει ή αυτόν που μένει πίσω..?

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου